THE STATE OF LONELINESS (Κράτος Μοναξιάς)


 Animation
Video - Installation
2026
In interwar Athens, Napoleon Lapathiotis describes in his poems a profound loneliness, while, much later, Lena Platonos tells us that people try to find each other in a Kypseli (beehive) that exists more in the mind than around Fokionos Negri. But how do these references relate to Athens under contemporary conditions?

This work was created within the framework of the exhibition at
STUDIO ATHINA 25
Curated by Lilian Emvaloti and Georgia Vasileiadou.

Special thanks to Nikolais Bimpli for the narration of the text.

//

Στην Αθήνα του Μεσοπολέμου, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης περιγράφει στα ποιήματα του μια βαθιά μοναξιά, ενώ, αρκετά αργότερα, η Λένα Πλάτωνος μας λέει ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν ο ένας στον άλλον σε μια Κυψέλη που βρίσκεται περισσότερο στο μυαλό, παρά γύρω απ’ τη Φωκίωνος Νέγρη. Τι σχέση έχουν όμως αυτές οι αναφορές με την Αθήνα των σύγχρονων συνθηκών;

Το έργο δημιουργήθηκε για τα πλαίσια την έκθεσης στο
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΑΘΗΝΑ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΕ
Επιμέλεια έκθεσης: Λίλιαν Εμβαλωτή, Γεωργία Βασιλειάδου

Θερμό ευχαριστώ στη Νικολαϊς Μπιμπλή για την αφήγηση του κειμένου.


This rooftop is still free. A space for laundry lines and solar water heaters. For now, it has survived the wave of renovations that has turned all residual spaces into apartments, such as the likely former ground floor storage room, which I temporarily call my home. On this rooftop, I escape the design of short term rental through an iron, suspended staircase. I pass by the apartments, step out among the broken antennas, and imagine what life would be like up there. The city can be heard and I dream that my bed or even my desk were there. When I go to the rooftop, my room there feels more real than my room. From there I would like to meet with my people, to make love and to fall in love. During the time I have lived here, I recorded several stories. Some of them can be heard within the city. At some point I will leave here, perhaps sooner or later than I think. Perhaps one day we will meet, perhaps we will “dismantle the hive”, the rooftops, and “our hands will slowly slip, in despair, onto the piano”. This state is not for us. For us, we have each other.
Η ταράτσα αυτή, είναι ακόμα ελεύθερη. Χώρος για μπουγάδες και ηλιακούς θερμοσίφωνες. Επέζησε, προς το παρόν, από την ανακαινιστική λαίλαπα που μετέτρεψε όλους τους υπολειμματικούς χώρους σε διαμερίσματα, όπως η πιθανώς πρώην αποθήκη του ισογείου, την οποία προσωρινά ονομάζω σπίτι μου. Σε αυτή την ταράτσα διαφεύγω από το design της βραχυχρόνιας μίσθωσης μέσω μιας σιδερένιας, μετέωρης σκάλας. Περνάω δίπλα από τα διαμερίσματα, βγαίνω ανάμεσα στις σπασμένες κεραίες και φαντασιώνομαι πως θα ήταν η ζωή εκεί πάνω. Ακούγεται η πόλη και ονειρεύομαι εκεί να ήταν το κρεβάτι ή και το γραφείο μου. Όταν πηγαίνω στην ταράτσα, το δωμάτιο μου εκεί μοιάζει πιο πραγματικό απ’ το δωμάτιο μου. Από εκεί θα ήθελα να βρεθούμε με τους ανθρώπους μου, να αγαπηθούμε και να ερωτευτούμε. Όσο καιρό ζω εδώ κατέγραψα κάμποσες ιστορίες. Μερικές από αυτές ακούγονται ανάμεσα στην πόλη. Κάποτε θα φύγω από εδώ, ίσως πιο σύντομα ή πιο αργά από όσο νομίζω. Ίσως μια μέρα βρεθούμε, ίσως “διαλύσουμε την κυψέλη”, τις ταράτσες και “τα χέρια μας απελπισμένα, γλιστρήσουν αργά στο πιάνο”. Το κράτος αυτό δεν είναι για εμάς. Για εμάς είμαστε εμείς.



zine by STUDIO ATHINA 25

© 2025 Spiros Anemoyiannis, Athens